„Mord“ in Bämsen

Dor is se jo al wedder

In Bämsen (dat is „Bad Bevensen“) kannst veel beschicken. Swemmen, mit Rad fohren, op de Bank in de Sünn sitten – nanu, dor is se jo al wedder. Villicht op’n Wekenmarkt bummeln.

Ik bün geern an den Kanol. Wutt, wutt, wutt mookt de Schepen, dat is god för de Nerven. Oh nee, dor sliekt se al wedder üm de Eck, un is ok noch nackt. Dat gefallt mi nich, ik fohr wieder, dreih mi nochmol üm. Ne, nix to seh’n.

IK fohr op de annere Siet vun den Kanol, dor weet ik en Steed mit veele scheune Poggenstöhl. Achterno stoppel ik denn Kantüffeln. Hmmm, niege Kantüffeln mit Quark un Leinenöl.

Dat is ’n beten unheemlich, wiel dor sünst keen Minsch to sehn orrer to heuern is. Egol – ik sammel, un frei mi op de Mohltiet un batz, is se wedder dor. Man in de Tünn – ik hau af.

Ik goh to’n swemmen, dor kann se nich hen. Doch achterno, as ik op de Terrasse vun dat Kurhaus Restaurant sitten do un mi dat kommodig moken will, is se wedder dor.

So bilütten warr ik rammdösig. Ik meen, se deiht mi jo nix un de Udels kiekt mi seker mit grote Oogen an wenn ik dat vertell. Ober wat will se denn vun mi? un wat blifft mi noch?

Radfohren un swemmen, dor kümmt se nich hen. Eeten geiht blots noch binnen in en Lokol. No Kark gohn, geiht ok. Wekenmarkt ward schwierig. Denn bummel ik dörch de Lodens.

Jo, dat is meuglich geiht ober an de Knieptasch. Ne ne, wat’n Tostand. Un ik wull so richtig relaxen. In mienen Kopp geiht allens dörchnanner.

Wo kann ik noch hen, un wo nich. Överall is se. So bilütten war ik nerveus.

Eerstmol ganz ruhig. Ik köff mi ’n Stück Koken, so’n richtigen Kalorienbomber un denn sett ik mi op’n Balkon un denn warrt sik wat finnen – jawoll. Schiete seggt Fiete, dor hett’n Uul seten.

Ik bün grod bi dat Sahnestück, dor kümmt se över de Brüstung. Nu langt dat, nun is dat sowiet – ik nehm dat Metz, un mit all mien Kraft hau ik to. Un se is doot, de Nacktsnick.


Silke Frakstein

Computer Oma

Theoterstück in dree Akten

Ach, wo weer dat doch vördem mit dat ole swatte Telefon bequem. Ik bün nu mit Highspeed in dat Internet togangen. Mit mien Flat-Rate geiht dat stünnenlang. Bruuk ik gor nicht, weer obers bi dat Angebot mit bi. De Weg no dat Highspeed weer mit Steens ploostert. Felsen legen dor ok. Af un an hebbt wi ok enen Findling funnen. Un jümmers, wenn wi wat funnen harrn, heff ik an den „Homosapiens“ dacht. Den sien Weg weer ok bannig swoor. Mit de Technik is dat jüst so as mit „Mecklborger Feut un Pariser Scheuh“.

Weiterlesen

Harmonie

Winter in Hamburg

Beid’ stoht se op, foot sik an de Hannen un denn: Een, twee, rechts, links, suutje un week grod as weern se tosomen wussen. Denn foot he her um de Taille und wedder: Een, twee , rechts links. Wat scheun antosehn. Se goht utenanner un sünd blots noch mit enen Finger tosomen. So as bi Michelangelo sien Moleree. Op een Been trüchoors geiht’t nu wieder. Bautz, dor liggt se op ehrn Achtersteven. Mookt nix. Opstohn un wedder vun vörn. He strokel ehr so‘n lütt beten de beiden Achterbacken. Un denn noch mol – klappt beter. Acht Lüüd sünd togang, jümmers twee und twee. Ok mol twee Froonslüüd. Se dreiht sik – fohrt alleen. Suutje un mit sik un de Welt tofreden.

Weiterlesen

Dat is jo Kitsch

jo, weer dat ok, ober scheun

Ik will vun en Beleevnis ut’n Urlaub vertellen. Is al ’n böten her. Beleevt heff ik dat op Mallorca un infullen is mi dat in Cuxhoben.

In Cuxhoben goh ik jümmers an’n Obend no de „Alte Liebe“. Dat is dütmol nich Schietbüdel, nee, so heet de Steed in de Infort to’n Hoben. Hett ober ok wat mit Leev to dohn. Is jümmers veel los. Un wenn man Glück hett, kümmt mit de Floot en Schipp no dat anner in de Elv rin. De Schepen luert buten op de Floot, so as de Fleeger an’n Heben övern Flughoben.

Weiterlesen