Ik wull mien Vadder weer noch dor
mit siene witten struwweligen Hoor.
Ganz heemlich, mien Mudder dröff dat nich sehn
seet ik obends op sien Kneen.

Dor is se jo al wedder

In Bämsen (dat is „Bad Bevensen“) kannst veel beschicken. Swemmen, mit Rad fohren, op de Bank in de Sünn sitten – nanu, dor is se jo al wedder. Villicht op’n Wekenmarkt bummeln.

Theoterstück in dree Akten

Ach, wo weer dat doch vördem mit dat ole swatte Telefon bequem. Ik bün nu mit Highspeed in dat Internet togangen. Mit mien Flat-Rate geiht dat stünnenlang. Bruuk ik gor nicht, weer obers bi dat Angebot mit bi. De Weg no dat Highspeed weer mit Steens ploostert. Felsen legen dor ok. Af un an hebbt wi ok enen Findling funnen. Un jümmers, wenn wi wat funnen harrn, heff ik an den „Homosapiens“ dacht. Den sien Weg weer ok bannig swoor. Mit de Technik is dat jüst so as mit „Mecklborger Feut un Pariser Scheuh“.

Winter in Hamburg

Beid’ stoht se op, foot sik an de Hannen un denn: Een, twee, rechts, links, suutje un week grod as weern se tosomen wussen. Denn foot he her um de Taille und wedder: Een, twee , rechts links. Wat scheun antosehn. Se goht utenanner un sünd blots noch mit enen Finger tosomen. So as bi Michelangelo sien Moleree. Op een Been trüchoors geiht’t nu wieder. Bautz, dor liggt se op ehrn Achtersteven. Mookt nix. Opstohn un wedder vun vörn. He strokel ehr so‘n lütt beten de beiden Achterbacken. Un denn noch mol – klappt beter. Acht Lüüd sünd togang, jümmers twee und twee. Ok mol twee Froonslüüd. Se dreiht sik – fohrt alleen. Suutje un mit sik un de Welt tofreden.

Nu sünd se wedder överall to seh’n, de lütten Puusbacken.
Besünners de beiden vun Leonardo da vinci.

Rietsticken, Glöös, Sabbeljetten, Taschendeuker. Ik kann dat gor nich allens optellen. Ik heff sogor ’n Handtasch mit de beiden.
Weiterlesen →

De Fleeg, de Immen sünd meud un matt
en Swienegel tappert noch rüm, he hett de Tiet verpaßt.
Flietig is de Katteker. He stoppt de Nööt in alle Ecken
is mennigmol nich so licht, överall wat to verstecken.
Weiterlesen →